ölüm

  Bugün farklı bir gün...bir kere daha yazılanın olduğunu, sebeplerin idrak edilemeyeceğini anladığım, sadece anımızın bizim olduğunu tekrar hatırlatan bir gün... Bugün yaşadığım 19u aşkın yılda hep bizimle olmuş,nice bayramlarda elini öptüğümüz Ali amcamızı kaybettiğimiz gün...
  Bugünlerde eniştem hastanede ve geçen hafta acil olarak kaldırılmış, gözetim altına alınmıştı. Herkes ve hepimiz onun sağlığı için endişelenirken annemin tek amcası, dedemin biricik erkek kardeşi, çocukluğumuzu bakkalında çekirdekleriyle geçirdiğimiz, yıllarca anneanneme komşuluk yapan, yerinde duramayan, tez canlı,hep genç kalmak için bayramları arkadaş gibi tokalaşarak yad ettiğimiz , Karadeniz dedesi Hafız Ali amcamızı yatak odasında nice gelin süsleriyle süslendiğimiz evin yıkılışından yaklaşık 8 ay sonra Darı bekaya gönderdik.Bugün Erbakan Hocanın vefatı seneviyyesi ve bu ay şehitler ayı... Amcacım sen de katıldın onlara inşallah, Rabbim seni sevdikleriyle haşreylesin.
  Sorulacak çok soru, söylenecek çok şey vardır ölüm üzerine. Yine ağlamıyorum, belki ağlayamıyorum ama hayatın ve ölümün amacına ulaşmasının gaye olduğunu unutmamak gerektiğini düşünebiliyorum.

قُلْ إِنَّ صَلاَتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ

De ki: Benim namazım, ibadetim, hayatım ve .

ölümüm hep âlemlerin Rabbi Allah içindir

...Eğer öldüğümüzde bunu diyebiliyorsak ne mutlu bize, bundan gayrısı yalan